شاپرک

رفتی.
چمدانت را هم بستی.
در فرودگاه،
اگر قلب مرا درونش پیدا کنند،
تو را باز خواهند گرداند.
شب دیگر،
مرا با خاطره ات خواهند گرفت
کنار اتوبان،
مست.
دهانم را که می بویند
بوی خاطره تو را می دهد.
بس که حجیم شده مغز من،

شبانه هایی که ماه نیز از تاریکی می هراسید!

تا روزی که طبل به نغمه نشست!

و دلنشین ترین موسیقی نواخته شد..

موسیقی ِ جان بخش ِ نعره های پسرکی خندان در انتهای سیفون !

گاه خندان ...

گاهی پنجه می کشی بر تداومی خوش آب و رنگ

و گاه پنجه فرو می کشی بر چینه سالیان دستانت...

و همچنان ورق می زنی کتاب خسته خیالت را ...

با صدایی خش دار:

((برف سرد است ومن...

ناگزیر از گرمای خیالش...

برف گاهی گرم ترین مطبوع ترین آغوش دنیاست

برف با سکوت سنگیش می بارد...و من در خیال آغوشش، سرمست

سرمست و جستجو گر

جستجوی رد پایی در برفی که ننشسته، در برفی که نمی نشیند ناگوارترین اتفاق است!

و خورشید همچنان سرد است و مبهوت

خورشید بر اتفاق می تابد

و آب نمی شود یخ های درد

خورشید سرد است

کوه آوازه خوان بود و مست

برف بی صدا بود و گرم

انتظار پوچ

انتظار کشنده

انتظار بی انتها

می بینی مرا؟

بر رشته های پایانی ات چنگ می زنم...

می شنوی مرا؟

صدایی ست که سال ها در گلو انباشته ام...

و تو ...

می خندی بر من ، همچو جادوگران بیشه رنج و مکر

و نعره بر می آوری شباهنگام ، همچو ترس کودکی نحیف از ظلمات :

((من طلسم دیرین زیستن توام

امید تو به عشق من ، نیروی طلسم

و یاس و بی رحمی تو بر من ، مرگ طلسم))

صدای خنده ات بر تن شب ..

تو همچنان می خندی

می خندی بر من

...

حکایت من , حکایت بی قراری برف است و بی مهری آتش!!!

 برف در التهاب آتش دوام می آورد؟؟؟؟